En toen was het eindelijk zover: de verjaardagen van mijn zoontjes! Ryan, de jongste, is echt nog te klein om er iets van mee te krijgen. We hebben ‘lang zal ze leven’ geoefend en ‘hiep hiep hoera’, maar pas bij ‘hoera’ nummer tien gaan zijn armpjes de lucht in.
Als je 3 wordt daarentegen, dan weet je heel goed wat jarig zijn is! “Taart en kado’s”, als je het aan hem zelf vraagt. De aftelkalender is een welkom hulpmiddel in huis, want iedere dag vraagt hij of hij al jarig is. En ‘bijna’ is dan een heel vaag begrip, haha.
Maar afgelopen zondag was het dan echt zover. Eigenlijk alleen voor z’n broertje Ryan, maar we vierden ook de verjaardag van Alec. Dus voor zover hij wist, was hij ook jarig. Je kunt tegen een driejarige tenslotte nog niet zeggen ‘vandaag ben je niet jarig’, maar woensdag pas. Maar we vieren het alvast vandaag.
De verjaardag van onze twee jochies dus! Om 7 uur stond jarig Alec naast ons bed: “Ben ik jarig?” “Ja, vandaag zijn jullie jarig!” Waarop hij vervolgens enthousiast riep: “Taart!” Nou, vinden jullie het daar niet iets te vroeg voor, dacht ik lachend.

Maar wel naar beneden toe, waar de kado’s stonden. En het scheuren van het papier, dat vond Ryan natuurlijk wel leuk! Verder was het een gezellige dag, met visite, kado’s, slingers en taart. Dan ben je echt jarig!